۩ منظره اطلاعات ۩

آیا میتوانید آخرین باری را که با یک شخص منفی یا بدقلق برخورد کردید به یاد بیاورید؟ یا آخرین باری را که شخصی به منظور آزارتان به شما حرفی زد؟ چگونه با آن کنار آمدید؟ نتیجه چه شد؟ در آینده با این شرایط چگونه روبرو خواهید شد که قضیه به خوبی و خوشی به پایان برسد؟

هر گونه که زندگی کنیم گاهی اوقات با افراد منفی روبرو میشویم که با نظرات ما مخالف هستند، کسانی که به ما بی توجهی می کنند و یا مارا دوست ندارند. میلیاردها انسان روی این کره خاکی زندگی میکنند پس برخورد و تضاد یک حقیقت زندگی است. این حقیقت دلیل تضادها نیست اما احساسات ما را بر می انگیزد و احساسات ما همان چیزی است که باعث میشود به غریزه اولیه بقا بازگردیم و عکس العمل نشان دهیم و برای دفاع از خودمان به مقابله برخیزیم.

در این شرایط غریزی ممکن است کنترل خود را به عنوان اشرف مخلوقات از دست بدهیم و به حیوانی انسان نما با میلی شدید جهت حفاظت از خودمان در برابر حملات تبدیل شویم. با وجود این که ما تنها حیوانات باهوش با قدرت کنترل واکنش هایمان هستیم، این رفتار طبیعی است. اماچه چیز باعث میشود اینگونه رفتار کنیم؟

ممکن است از بعضی از شما پرسیده شده باشند که "شما در برابر نظرات منفی که در مورد کارتان داده میشود چه برخوردی میکنید؟ این نظرات گاهی خیلی بی رحمانه هستند. ما نمیتوانیم با آن کنار بیاییم". پاسخ ساده است،"اجازه نمیدهید این نظرات ما را آزرده کند." البته به این سادگی نیست و مدت زمانی طول میکشد که با این میل شدید جهت حفاظت از خود و مقابله پیروز شوید.

میدانم که آسان نیست، اگر آسان بود اصلا افراد منفی و بدقلق وجود نداشتند و هیچ چیز باعث رنجشمان نمیشد.

چرا خود را جهت کنترل واکنش هایمان به زحمت بیندازیم؟

ادامه متن "چگونه با افراد منفی و بدقلق رفتارکنیم؟" ●●●

ما به مسافرت نیاز داریم. مسافرت انرژی از دست رفته را دوباره به شما برمی گرداند و باعث می شود موثرتر و کارامدتر باشید. مشکل اینجاست که خیلی از مسافرت هایی که ما این روزها می رویم، واقعاً مسافرت به حساب نمی آیند.

ما ایرانی ها جمیعاً از مشکلی به نام "اختلال کمبود مسافرت" رنج می بریم و حتی قبول هم نمی کنیم که دچار چنین مشکلی هستیم. ما ایرانی ها علیرغم وقت زیادی که برای کار کردن می گذاریم، به اندازه کافی مسافرت نمی رویم. متوسط مسافرت در کشور ما سه تا چهار روز است. و طبق تحقیقات اخیر امسال فقط یکی از هر هفت نفر ایرانی به مسافرت رفته است.

مشکل اینجاست که از این زمان کمی که به مسافرت اختصاص می دهیم نمی توانیم بهره کافی ببریم. برای برطرف کردن خستگی ها به زمان بیشتری نیاز هست. باید به مدت کافی از منابع تولید استرس دور باشید تا به فکر و جسمتان استراحت بدهید. حداقل باید دو هفته به بدنتان فرصت بدهید تا دوباره به حالت نرمال برگردد.

اما هربار بیشتر از یک هفته وقت پیدا کردن برای مسافرت خیلی سخت است مخصوصاً در وضعیت کار امروز. همه باید از کارفرمای خود مرخصی را گدایی کنند. بیشتر وقت ها هم خودشان از مرخصی گرفتن با وجود آنهمه کار احساس گناه می کنند و مسافرت به نظرشان روا نیست.

این روزها در کشور ما خیلی از مردها دو یا سه شغله شده اند و اکثر شاغلینمان برای اضافه کار ساعت های بسیار بیشتری در محل کار خودمی مانند. کار کردن بیشتر از 48 ساعت در هفته میزان استرس را دوبرابر می کند و فرد را در معرض بیماری های قلبی قرار می دهد.

این باور که اروپایی ها و امریکایی ها افراد تنبلی هستند و مثل ما کار نمی کنند کاملاً اشتباه است. مسئله اینجاست که آنها در زمان کمتر کار بیشتری انجام می دهند. اما اینجا مدیران تصور می کنند که باید همه کارمندانشان همیشه پشت میزهایشان باشند، درغیراینصورت شرکت جلو نخواهد رفت. اضافه کار هم بازده چندانی ندارد چون حاصل مغز خسته است. تحقیقات بسیاری نشان می دهند که خیلی از ما به خاطر کار زیاد دچار کم خوابی هستیم.

و واقعیت این است که هر زمانی که افراد برای مسافرت می گذارند باز هم کارشان و فکر کارشان را هم با خودشان به مسافرت می برند. مسئله فقط لپ تاپ نیست. مشکل این طرز تفکر است که اکثریت دارند و می خواهند ببینند در طول روز چقدر کار انجام می دهند یا چند جا را می توانند بازدید کنند.

قبل از اینکه بارو بنه سفرتان را ببندید، باید یکسری باروبندیل را خالی کنید. لیستی از وسایلی تهیه کنید که این مدت نباید به هیچ وجه کاری با آنها داشته باشید مثل نگرانی های کاری، رئیستان، پیشرفت شغلی، لپ تاپ ها، تلفن های همراه و .... اینها را تا موقع برگشتن از مسافرت کنار بگذارید.

وقتی این وسایل را خانه می گذارید و می روید، به احساس گناهتان برای مسافرت رفتن اضافه می شود. باید مقیاس سنجش بازده کار را هم کنار بگذارید و یادتان باشد که فقط باید خوش بگذرانید.

در زیر به چند توصیه اشاره می کنیم:

•  به علایقتان توجه کنید و مسافرتتان را حول کارها و فعالیت هایی تنظیم کنید که دوست دارید.
•  یاد بگیرید که چطور باید بدون هیچ هدف دیگری به سفرهای اکتشافی بروید.
•  به همراه یک دوست برای شام بیرون بروید.
•  کلاه فرزندتان را سرتان بگذارید و مثل او بازی کنید.

سفر بخیر!

منبع : مردمان

"فرهنگ رانندگی"حتما این اصطلاح را بارها در جملات دیگران شنیده اید یا خودتان به کار برده اید. در سال های اخیر فرهنگ رانندگی در جامعه ما اندک اندک نمود پیدا کرده است و از سطح روشنفکر و قانونمند اجتماعی آغاز و بین تمام اقشار اجتماعی، در حال توسعه است.  در دنیای امروز، اتومبیل یکی از وسایلی است که نیاز انسان را به خود هر لحظه بیشتر و بیشتر می کند و انگیزه برخورداری از آن بین خانواده ها روز به روز افزایش می یابد.

 همه ما خواهان اتومبیل های مدل بالا و گران قیمت هستیم و در رویاهایمان آن ها را جستجو می کنیم یا دست کم سعی می کنیم تا در اولین فرصت ممکن، در حد توانایی خود اتومبیلی تهیه کنیم و تا از رانندگی با آن لذت ببریم. احساس برخورداری از یک اتومبیل زیبا و پیشرفته از جانب خانواده ها به علت سهولت در رفت و آمد، ایجاد راحتی و رفع سختی و مشکلات تردد به وجود می آید اما جالب است بدانید برخورداری از یک اتومبیل گران قیمت و پیشرفته در تصور برخی افراد، نوعی افتخار و سربلندی محسوب می شود و اغلب آن را نشانه شخصیت و ارزش اجتماعی خود می دانند. این آدم ها افتخار خود را در دارایی هایشان می بینند و از طریق آن ها دستاورد موفقیت های خود را به رخ دیگران می کشند. در این میان اتومبیل زیبا و گران قیمت ابزار خوبی برای نشان دادن افتخارات  این افراد به دیگران می باشد غافل از این که موفقیت و ارزش اجتماعی انسان، تنها صرف داشتن دارایی یا یک اتومبیل گرانقیمت نیست. در فرهنگ رانندگی و اتومبیل داری، نحوه رانندگی و روش استفاده افراد از اتومبیل است که شخصیت اجتماعی آن ها را رتبه بندی می کند..

رابطه رانندگی با شخصیت فردی

همان طور که گفته شد برخلاف تصور برخی از آدم ها، نحوه رانندگی با اتومبیل بیش از ظاهر آن می تواند فرهنگ و سطح اجتماعی فرد را نمایان سازد. زیرا چگونگی رانندگی با اتومبیل، به خوبی نشان دهنده وجوه مختلف شخصیتی و رفتاری و درک اجتماعی یک انسان می باشد. در واقع نحوه رانندگی نمونه ای بارز از اخلاق اجتماعی شماست، چرا که رعایت قانون و مقررات، احترام به حقوق دیگران، کنترل اعصاب فردی در مقابل محرک های ترافیکی و میزان پاکیزگی و سلامت اتومبیل و ایجاد فضای آرام برای سرنشینان و رانندگان دیگر ، همگی نمونه هایی از رفتار اجتماعی راننده است که در هنگام رانندگی ناخودآگاه از شخصیت واقعی او منعکس می شود و میزان رعایت موارد مختلف اجتماعی توسط وی را مشخص می کند.

رفتارهایی که موجب تخریب شخصیت افراد هنگام رانندگی می شود.

اخیرا با افزایش توجه افراد به اتومبیل، رفتارهای جالبی از رانندگانی که سعی دارند و با اتومبیل یا شیوه رانندگی خود نظر دیگران را جلب کنند، سر می زند. آنها معمولا با سرعت و سبقت غیرمجاز و هراس انگیز و انجام حرکات نمایشی در محل هایی که رانندگان معمولی و خانواده دیگران در آن رهگذرند،لجبازی با دیگر رانندگان، سعی بر جذب افراد خاص و جلب توجه اطرافیان دارند. اما این کار نه تنها جذاب و شاهکار نیست بلکه نشانه ضعف فرهنگی و عدم کنترل فردی نیز به شمار می رود.

در هیچ کجای قوانین رانندگی یا اجتماعی درج نشده است که استفاده از عینک دودی و یا سیستم صوتی پرقدرت با صدایی فراتر از مافوق صوت و همچنین استفاده از شیشه های تیره، پرده عقب خودرو یا لامپ های غیر مجاز، سرعت و سبقت های حادثه آفرین و خطرناک، نصب بوق های گوشخراش و استفاده عمدی و بی مورد از آنها، اتومبیل و رانندگی افراد را به نوعی هنر و افتخار تبدیل می کند.

بوق زدن های بی مورد و متوالی، استفاده غیر مجاز از نوربالا، لجبازی با دیگر رانندگان، مسدود کردن راه، سبقت از سمت راست، عدم استفاده از چراغ راهنما، توقف در محل های غیر مجاز یا در عرض خیابان، تجاوز به خط عابرپیاده، عدم رعایت فاصله قانونی با اتومبیل جلویی ، انجام حرکات نمایشی، نوربالا زدن های پیاپی، ایجاد وحشت و استرس در رانندگان دیگر و بیرون انداختن زباله از مواردی هستند که بی توجهی به آن ها نشانه عدم آشنایی با فرهنگ صحیح رانندگی و ضعف شخصیتی راننده محسوب می شود.

درست است با انجام این موارد می توان توجه دیگران را به خود جلب کرد، حتی برخی این کارها  را شاهکار یا جرات و جسارت خارق العاده می پندارند و از شما تعریف و تمجید می کنند اما این توجهات در ذهن افراد قانونگرا و دارای اعتبار اجتماعی بار منفی دارد و در نظر اغلب آدم ها نشانه بی فرهنگی و ضعف اخلاقی به شمار می آید.

رانندگی چگونه موجب اعتبار اجتماعی می شود؟

برخلاف تصور این افراد، احترام به قانون و مقررات رانندگی و رعایت آن ها، نوعی هنر و خودنمایی است که شخصیت این رانندگان را نزد دیگران زیبا و کامل جلوه می دهد و معتبر می سازد. عدم توجه به فرهنگ رانندگی موجب بروز اشتباهات متعددی از ما می شود که جوانب مختلف رفتاری را خدشه دار می کند. مثلا فردی که به قانون و مقررات رانندگی توجه نمی کند، از ضعف فرهنگی و تربیت غلط اجتماعی خود نشان به میان آورده است. عدم رعایت حقوق دیگر رانندگان و تجاوز به حریم آنها یا ایجاد وحشت و اضطراب در بین دیگران نشانه خشونت و بدرفتاری فرد می باشد و او را شخصی گستاخ و متجاوز معرفی می کند. رانندگی، در دوجمله یعنی رعایت قانون مقررات و رعایت حقوق و حریم دیگران. ما باید این باور را در ذهن خود بپرورانیم که از عدم رعایت قانون و مقررات راهنمایی و رانندگی نمی توان برای نمایش توانمندی ها و استعدادهای نهفته خود استفاده کرد . چراکه با این کار تنها شخصیت ما نزد دیگران تضعیف می شود و موجب ترویج و توسعه فرهنگ غلط رانندگی در بین اطرافیان و اعضای خانواده خود می شویم.

رانندگی سالم

اگر می خواهید هنگام رانندگی همچنان شخصیت والای خود را در نزد اطرافیان حفظ کنید، سعی نمایید با متانت رانندگی کنید، بر اعصاب خود مسلط باشید و نسبت به محرک های ترافیکی و رانندگی ضعیف دیگران واکنش نشان ندهید، تا آن جا که امکان دارد از بوق زدن اجتناب کنید، فاصله مجاز را رعایت کنید و بدون در نظر گرفتن موقعیت اتومبیل های جلویی برای آن ها پیاپی چراغ نوربالا نزنید، وضعیت و موقعیت اتومبیل های دیگر را درک کنید و بی مورد از آن ها توقع نداشته باشید تا به خواسته شما عمل کنند، اتومبیل خود را تمیز، خوشبو و سالم نگاه دارید، هنگام حرکت و رانندگی از خودرو چیزی به خارج نیندازید، سیگار نکشید و با تلفن همراه صحبت نکنید، به رانندگان دیگر توهین و لجبازی نکنید،سد راه دیگران نشوید، از سرعت مجاز تجاوز نکنید، به علایم راهنمایی و رانندگی و ماموران توجه کنید و به آن ها احترام بگذارید، صدای سیستم صوتی خود را در حد نرمال نگاه دارید و موجب آزار دیگران نشوید، به گونه ای رانندگی کنید که سرنشینان احساس امنیت و آرامش کنند. در هنگام رانندگی پیوسته به یاد داشته باشیدکه رانندگی سالم، نشان دهنده پرستیژ بالا و شخصیت ارزشمند است، نه اتومبیل گران قیمت و مدل بالا.

امیر دشتکیان

دروغ مفهومی است انتزاعی و انسانها تنها به دو دلیل دروغ می گویند: یا برای رسیدن به لذت بیشتر، یا اجتناب از افزایش درد و رنج. عده ی بسیار زیادی از افراد بی هیچ دلیل خاصی و تنها به خاطر تمایلات فردی، روزانه دروغ های بیشماری را بر سر زبانهایشان جاری می سازند. در مورد سوابق شغلی دروغ می گویند، وقتی خانم سوال می کند که لباس جدیدش زیباست (با پوزش از خانم ها) حتی بدون اینکه نیم نگاهی بیندازند، حرف او را تائید می می نمایند و … در این میان برخی از افراد نیز هستند که تصور می کنند اگر دروغ نگویند نمی توانند به چیزی که می خواهند برسند. یک چنین دروغ هایی می تواند مضر باشد. با این مقدمه اکنون می پردازیم به چگونگی شناسایی دروغگو و به شما یاد می دهیم که چگونه می توانید یک چنین مسئله ای را به راحتی و تنها با نگاه کردن به چشم های طرف مقابل تشخیص دهید.