۩ منظره اطلاعات ۩

.: محــــــــرم :.

محرم و عاشورا ....

• محرم ماهی است كه عدالت در مقابل ظلم و حق در مقابل باطل قیام كرده ، و به اثبات رسانده است كه در طول تاریخ ، همیشه حق بر باطل پیروز شده است.

• محرم ماهی است كه به وسیله سید مجاهدان و مظلومان اسلام زنده شده ،  و از توطئه عناصر فاسد و رژیم بنی امیه، كه اسلام را تا لب پرتگاه برده بودند ، رهایی بخشید.

• این خون سید الشهدا است كه خونهای همه ملت های اسلامی را به جوش می آورد .

• ماه محرم برای مذهب تشیّع ماهی است كه پیروزی، در متن فداكاری و خون به دست آمده است..

 [ادامه متن]

دكتر مرضیه محمدزاده : 40 روز پس از شهادت امام‌حسین(ع) كه نزد امامیه دارای ارزشی آیینی است، اربعین نامیده می‌شود.

برخی بر این اعتقادند كه سر بریده امام‌حسین(ع) در چنین روزی به بدن وی در كربلا ملحق شد.⁽¹⁾ جایگاه و ارزش فاصله زمانی 40روزه از هنگام وفات مومن یكی از معتقدات و باورهای كهن نزد مسلمانان به شمار می‌آید كه نشانه‌ها و بازتاب این اعتقاد را در طیف گسترده‌ای از مفاهیم گوناگون اندیشه‌اسلامی می‌توان مشاهده كرد. برای مثال كارنامه اعمال مومن را برپایه روایات 40‌روز پس از مرگ او ضمن گشایش دروازه‌های آسمان برای وی به دستش می‌دهند و اعمال نیك او هم از آن دروازه‌ها گذر می‌كند. ⁽²⁾

[ادامه مطلب...]

جواد محدثى‏:
حسین بن علی(ع) امام سوم شیعیان، شهید كربلا و خون خدا بود، كه نهضت عاشورا بر محور فداكارى و جانفشانى آن حضرت شكل گرفت و تاریخ بشرى را سرشار از حماسه و ایثار كرد و درس آزادگى و عزت به انسان داد و با خون خویش كه در كربلا ریخت،درخت اسلام آبیارى شد و امت مسلمان بیدار گشت.

در معرفى آن امام،باید كتابى قطور نوشت،لیكن در اینجا فشرده‏اى از زندگى آن حضرت را مى‏خوانید:

امام حسین(ع) در سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدینه به دنیا آمد. رسول خدا(ص) نام این فرزند زهرا(س) را«حسین» نهاد.

وى مورد علاقه شدید پیامبر خدا(ص) بود و آن حضرت درباره او فرمود:«حسین منى و انا من حسین...» و در آغوش پیامبر بزرگ شد.

هنگام رحلت رسول خدا، شش ساله بود. در دوران پدرش على بن ابى طالب(ع) نیز از موقعیت والایى برخوردار بود. علم، بخشش، بزرگوارى، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگیرى از بینوایان، عفو و حلم و... از صفات برجسته این حجت الهى بود.

در دوران خلافت پدرش، در كنار آن حضرت بود و در سه جنگ «جمل»، «صفین» و «نهروان» شركت داشت.

پس از شهادت پدرش كه امامت به حسن بن على(ع) رسید، همچون سربازى مطیع رهبر و مولاى خویش و همراه برادر بود. پس از انعقاد پیمان صلح،با برادرش و بقیه اهل بیت«ع» به مدینه آمدند.

با شهادت امام مجتبى(ع) در سال 49 یا 50 هجرى، بار امامت به دوش سیدالشهدا قرار گرفت. در آن دوران ده‌ساله كه معاویه بر حكومت مسلط بود، امام حسین(ع) همواره یكى از معترضین سرسخت نسبت به سیاست‌هاى معاویه و دستگیری‌ها و قتل‌هاى او بود و نامه‏هاى متعددى در انتقاد از رویه معاویه در كشتن حجر بن عدى و یارانش و عمرو بن حمق خزاعى كه از وفاداران به على(ع) بودند و اعمال ناپسند دیگر او نوشت.

در عین حال، حسین بن على(ع) یكى از محورهاى وحدت شیعه و از چهره‏هاى برجسته و شاخصى بود كه مورد توجه قرار داشت و همواره سلطه اموى از نفوذ شخصیت او بیم داشت.

با مرگ معاویه در سال 60 هجرى، یزید به والى مدینه نوشت كه از امام حسین(ع) به نفع او بیعت بگیرد. اما سید الشهدا كه فساد یزید و بى‏لیاقتى او را مى‏دانست، از بیعت امتناع كرد و براى نجات اسلام از بلیه سلطه یزید كه به زوال و محو دین مى‏انجامید، راه مبارزه را پیش گرفت.

از مدینه به مكه هجرت كرد و در پى نامه‌نگاری‌هاى كوفیان و شیعیان عراق با آن حضرت و دعوت براى آمدن به كوفه، آن امام ابتدا مسلم بن عقیل را فرستاد و نامه‏هایى براى شیعیان كوفه و بصره نوشت و با دریافت پاسخ كوفیان در بیعتشان با مسلم بن عقیل، در روز هشتم ذیحجه سال 60 هجرى از مكه به سوى عراق، حركت كرد.

پیمان‌شكنى كوفیان و شهادت مسلم بن عقیل، اوضاع عراق را نامطلوب ساخت و سیدالشهدا كه همراه خانواده، فرزندان و یاران به سوى كوفه مى‏رفت، پیش از رسیدن به كوفه در سرزمین«كربلا» در محاصره سپاه كوفه قرار گرفت.

تسلیم نیروهاى یزیدى نشد و سرانجام در روز عاشورا در آن سرزمین، مظلومانه و تشنه‌كام، همراه اصحابش به شهادت رسید.

از آن پس، كربلا كانون الهام و عاشورا سرچشمه قیام و آزادگى شد و كشته شدن وى، سبب زنده شدن اسلام و بیدار شدن وجدان‌هاى خفته گردید.

فضایل این امام شهید، بیش از آن است كه در این مختصر بگنجد، چرا كه او آویزه عرش الهى و پرورده دامن رسول خداست.

پیامبر خدا(ص) درباره‏اش فرمود: قسم به آنكه مرا بحق به پیامبرى فرستاد، حسین بن على در آسمان بزرگتر از زمین است و بر سمت راست عرش الهى نوشته است «مصباح هدى و سفینة نجاة».(1)

اى كه آمیخته مهرت با دل‏
كرده عشق تو مرا دریا دل‏

بذر عشقى كه به دل كاشته‏ام‏
جز هواى تو ندارد حاصل‏

از مى عشق تو،عاقل مجنون‏
و زخم مهر تو مجنون،عاقل‏

كربلا سر زد و پیدا شد حق‏
جلوه‏اى كردى و گم شد باطل‏

تویى آن كشتى دریاى حیات‏
هر كه را مانده جدا از ساحل‏

گر شود كار جهان زیر و زبر
نشود عشق تو از دل زایل(2)

پى‌نوشت‌ها:

1ـ سفینة البحار، ج 1، ص 257.
براى آشنایى بیشتر با آن حضرت، باید به كتاب‌هاى مفصل‌تر مراجعه كرد، از جمله:
موسوعة كلمات امام الحسین(درباره سخنان او)،
حیاة الامام الحسین بن على،
باقر شریف القرشى (در باره زندگانى او)
عوالم و بحار الأنوار(در باره فضایل او)
نفس المهموم،شیخ عباس قمى(در مقتل او)

و كتاب‌هاى فراوان دیگر.[كتابنامه عاشورا]

2ـ از مؤلف. فرهنگ عاشورا صفحه 147

به نقل از پایگاه اطلاع رسانی حوزه